Lo cant de l'ochava

A flor de còr

2012-01-31T14:41:00.002+01:00

La dança, òc,
la garriga, de segur,
mas l'amor tanben...

Mont Losèra

Abséncia

a flor de carn la desirança ondeja

Resson a l'abís de l'abséncia

a flor de còr la dolor estrifa

Las sèt pèls de son bèl sòm

a flor de buf la mar sema

En espèra de boca-vida

a flor de dets lo camin foligaud

Del caliu a l’aucèl de fuòc

a flor d'arma la piada de la tieuna

Res levarà pas jamai la set...

- setembre 2006 -

Absence

À fleur de chair le désir ondoie/Écho à l’abîme de l’absence

À fleur de cœur la douleur déchire/Les sept peaux de son grand sommeil

À fleur de souffle la marée basse/En attente de bouche-vie

À fleur de doigts le chemin folâtre/Du feu sous la cendre à l’oiseau de feu

À fleur d’âme l’empreinte de la tienne

Rien n’étanchera plus la soif…

Carbonièras de las garrigas

2012-01-11T22:26:00.001+01:00

Los carbonièrs... tenián una bona plaça dins los racontes de mon oncle, lo pastre. Cal dire que carbonièrs e pastres èran los foranbandits de la societat e qu'aquò los raprochava.
N'i aviá qualques unes per amics, fins a la fin, e ai agut l'astra de demorar a costat e de los plan coneisser. Lor ai rendut omenatge dins d'articles fa de temps d'aquò e pensi sovent a eles, a mon vesin, Monsur Mosca e sa granda votz e son sorire, o al dotz Milesi e a lors femnas...
An viscut dins lo bòsc, de còps qu'i a amb femna e enfants dins lor cabaneta, per un trabalh terrible e mal considerat. Totes los qu'ai conegut èran umils e umans, pregondament e risolhós.

A Santa Crotz de Quintillargues, Martial Acquarone es afogat per lo subjècte. Aquel guida e animator-patrimòni que foguèt en primièr boscatièr, a montat un camin tematic, a collectat de testimònis e es capable de tornar faire lo trabalh complet dels òmes del bòsc.
Aladonc soi urosa de vos presentar son libròt qu'es lo fial conductor per lo camin de la carbonièras de Santa Crotz de Quintillargues, mas tanben un obragte indispensable per coneisser e comprene las carbonièras de las garrigas del Pic Sant Lop e d'alhors.

Per ne saupre mai, visitatz son siti que val la pena : Martial fa un molon da causas totas interessantas, coma totes los que son afogats...

Miss France per la causa ?

2011-12-06T15:12:00.000+01:00

Per un còp, la Miss France m'interessa : Delphine Wespiser parla alsacian e trapa qu'es força important. Encoratja los joves a s'interessar a lor patrimòni e a lor lenga.

Aquí per l'escotar dins sa lenga.

Las lengas regionalas podián pas trobar mai bela ambaissadora !

Davalada en Losera

2011-11-13T00:23:00.000+01:00

L'atge fa pas la joinèssa !

2011-10-24T14:15:00.000+02:00

"Quand on est cons, on est cons, l'âge ne fait rien à l'affaire", disiá lo nòstre poèta.

Comenci de creire qu'es la meteissa causa amb l'atge.

Coneissèm totes de joves vièlhs e de vièlhs ... joves.
Alara, quora siás joine, siás joine ?

Ne vòli per pròva aquelas tres femnas que tiran la lenga a lor atge.

Per dubrir la causa, onor a la mai vièlha, una musicaire de 91 ans ! Jerrie Thill es jos oxigèna, çò que l'empacha pas de cantar e de tustar sus sa batariá coma l'a totjorn fach !

Aquela es francesa : Hélène Salvetat, 90 ans, joga encar e tojorn al tennis. Mas per la competicion !! A un coach 3 oras per setmana e corrís, vestida de sa jupeta amb un vam espantant ! Joga tanben al piano e sens trantalhar !

Enfin, la joineta d'aquelas femnas remirables es una damota de 75 ans que dança una salsa acrobatica coma una estela de 20 ans !! "Mamie Salsa", de son nom vertadièr Sarah "Paddy" Jones

a remportat, a 75 ans, lo show espanhòl de "Tu Si Que Vales".

Mercé a aquestes mametas meravilhosas que nos deissan saunaires davant l'avenidor.

Cal sarrar lo fuòc, la passion per viure plenament despens l'atge, visiblament.

Tomba plan qu'es ma filosofiá : lo fuòc, quitament se la vida de còps qu'i a fa tot per l'atudar, lo cal pas perdre !

@carte Dromadaire

De serenas e de piratas per un paratge de vièlas

2011-10-15T23:03:00.003+02:00

Dessenh del vielaire Pierre Tissot.

L'idèa es bela, l'idèa es bona.
Un paratge de vielaires...

Bruno Priez, vielaire pirata del nòstre Lengadòc, i a pensat fa dos ans e dempuèi, la causa marcha.
Amb d'autres viraires de ceguinhòla de tot nivel, s'acàmpan per escambiar un còp per mes.
E per lo plaser, cométon d' "abordages sonores", coma a l'Estivada de Rodez.

E coma aquò se debana sovent a Agde, país del capitani Bruno, aquela còla gaujosa se sona Le paratge des Sirènes.

Lor serena, la que los fa tan parlar, pantaisar e afolesís lors mans, cal dire qu'a puslèu lo ventre redond, lo crin regde e la votz pas totjorn doça... mas quin bonur de veire aquela vièla tròp desconeguda o injustament malaimada aital a l'onor !

Musica medeviela, dels Balcans, "trad" d'Occitània, improvisacion actuala o heavy metal, tot es possible e nos lo pròvan amb còr.

Òsca per l'inicitiava, mercè per l'ambient !

"Playing for change" o l'universalitat de l'emocion musicala

2011-09-28T12:41:00.000+02:00

Es pas novel, mas veni de lo descobrir.
E, coma l'avètz ja comprés, musica e dança son las doas popas de ma vida, aviái enveja de lo partejar amb los que conéisson pas.

Lo project es plan explicat dins aquel (vièlh) article de Inrocks.
Ai la canha de tornar començar...
Es una sequèla de "boeufs" a l'escala del mond e l'emocion es plan reala.

Aquí, la darrièra producion amb, per la participacion de la França, François Viguié que joga de tamborin dins la vila de Tolosa.

(mercé a Jean-Gab)

Urgença per salvar Troy Davis

2011-09-21T11:46:00.001+02:00

Encara qualques oras per ensajar de salvar sa vida :

http://www.amnesty.fr

Mòstra per la Calandreta dau Clapàs

2011-09-15T23:16:00.000+02:00

La Calandreta dau Clapàs vos convida a descobrir sa
mòstra-venda de fotografias.

Onze fotografas del Lengadòc-Rosselhon an balhat las fotografias que seran vendudas per l'associacion : Georges Bartoli, Sylvie Berger, Marie Clauzade, Michel Descossy, Samuel Duplaix, Marc Ginot, Edouard Hannoteaux, Luc Jennepin, Olivier Maynard, Francis Porras, Frank Puyau.

Lo tèma mager de la mòstra es Lengadòc.

Vernissatge lo dimarç 20 de setembre, de 19 a 21 oras, al
"Club de la Presse" (1 place du Nombre d’Or) de Montpelhièr.

La mòstra demorarà al "Club de la Presse" fins al 7 d'octobre (diluns fins dijòus de 10 a 18 oras e lo divendres de 10 a 17 oras). Dintrada liura.

http://www.calandreta-dau-clapas.org

Dançum en Gasconha

2011-07-05T14:17:00.001+02:00

I èri.
Tres jorns e tres nuèits de danças e de rescontres per aquel festenal de Tradethik.
Lo plaser de descobrir un autre ambient, d'autres musicaires.
Ai fach, soleta, 8 oras 30 de veitura per las pichòtas carrièras per i anar
E francament, soi pas decebuda. Quina capitada per una primiera edicion !

Òsca la Gasconha !

Mercé al musicaire Camille Raibaud qu'a volgut aquel festenal dins lo vilatge de son enfancia e a Laurence e Rudy de l'associacion Melodinotes que l'an portat amb ele.
Sens desoblidar tota la brava còla de benevòls qu'an rendut tot possible !

Amics d'aval, merce per lo plaser que m'avetz balhat !

Nos retrobarem benlèu a Ars 2011, lèu...

Rendètz-vos cortés

2011-06-09T08:49:00.000+02:00

Arts et poésie courtoise d'hier et d'aujurd'hui, vaquí lo fial conductor de la jornada del 19 de junh per un un vilatjòt d'Erau, les Salces (Saint-Privat).

Soi convidada per aquela segonda edicion e i anirai, perque, fin finala, m'agrada de parlar d'amor...
Subretot dins un jardin e amb l'amic Esteve Salendres !

E perque pas, coma sus l'aficha, amb qualques nòtas de mon trobador preferit, lo sansonhaire Pascal Jaussaud.

Al plaser, benlèu, de vos i rescontrar !

Rescòntres cantats dau Galeison 2011

2011-06-06T10:58:00.000+02:00

Mèfi ! La "Fête des violons populaires" de Sauve es per lèu !

2011-05-22T17:38:00.004+02:00

Dessenh de Sam Bouchet

De pas mancar !!

"La Fête des violons populaires, 6èmes rencontres du Collectif Manja Pelós", se debanará dins lo vilatge medieval de Sauve (Gard) lo 3, 4 e 5 de junh.

Per ne saupre mai, podètz legir mon bilhet sus lo festenal de l'an passat e subretot anar veire lo program, qu'es ric e portat per una brava còla de benevòls del Collectiu.

Aqueste annada, tornaran Jean-Marc Delaunay del Limosin o la Compagnie du Rigaudon.

Mas ausirem tanbem los amics de l'Auvernha Yann Gourdon e Jacques Puech (Toad e autres grops) amb Basile Bremaud, Clémence Cognet e Olivier Durif, Jean-Pierre Champeval o Cathie Siorat e Hervé Robert e d'autres encara...

Sens desoblidar los de Manja Pelós que seran presents, Mana Serrano, Nicolas Roche e Clément Gauthier.

Se lo temps es amb nosautres, serà un moment d'encantament, coma totjorn !

Corsa camarguesa a Someire

2011-05-10T14:47:00.001+02:00

Per un còp, i anèri pas per dançar !
Dimenge, dins las arenas de Someire (Gard), ombrejadas per de platanas grands, se debanava una corsa camarguesa que comptava per lo "Trophée de l'avenir Espoirs" 2011.

Pas pron de rasetaires, pas lo mendre esquerrièr aprèp la sortida rapida de Freddie Sabde per nafradura, mas de biòus interessants de mantunas manadas.

E per acabar, lo còp de còr per un biòu de la manada Fanfonne Guillerme, Gastaboï.

Per ne saupre mai : lococardier.com

Tulipa sylvestris subsp. australis, la lutz d'una flor salvatja

2011-05-01T13:39:00.000+02:00

Aquela flor jaune tan polida, la cèrqui cada annada per lo plaser de la badar...

Tulipa sylvestris subsp. australis es plan una tulipa salvatja que cal subretot pas culhir !

Per tu, Alain, aquela flor de solelh en dòu...

Alain Gas, las Cevenas son en dòu

2011-04-28T20:00:00.004+02:00

Alain Gas, archius Midi-Libre

Alain Gas es partit, tròp lèu, tròp jove...

Fotograf, escrivan, istorian, èra lo Raïol, afogat per sas tèrras de Cevenas.
Son vam mancarà a totes los qu'an agut l'astra de lo coneisser.

Alain, amic, adieu...

Tampa d'un de sos obratges, edicions NPL

Festenal de la Meitat, dança, musica e lenga a Lo Puèi en Velai

2011-04-21T16:14:00.001+02:00

Deman deissarai la prima del Lengadòc, per tornar dins l'ivern a Lo Puèi de Velai, al festenal organisat per l'associacion La Meitat.
La Meitat, rescontres de musicas e danças tradicionalas en Velai, prepausa tres jorns consacrats a la dança, la musica o a la lenga occitana.
Causirai la dança, de segur...

Balètis totas las nuèits...

Plenor de la solesa (seguida)

2011-04-15T13:12:00.001+02:00

S'ai començat amb la solesa, sufís que tota la matinada d'aquel jorn, ai bartassat pels pueges, a l'entorn del villatge. Quina patz...
Las flors del barbaboc començon de s'espompir dins las rasas qu'ai seguidas per despassar los ostals.
Dins los camps de frejal qu'escalan lo travèrs, la prima a desrevelhat las cotèlas nanètas, n'ai vist dos blavas e una blanca, e la primièra alapeda.

Flor de barbaboc.

Ai descobert de combas floridas de margaridetas d'un verd tendre que fa sonque passar dins lo país, coma un sòmi, una florason de flors del desèrt.
Ne sembla mai tendre, mai doç encara, tot environat d'escuras espinhas, las de l'avaus, del ronzàs, de l'escalièja...

Ai rescontrat un raton e una faïna mòrta, pecaire, d'aucèlons e un escupís-sang, cunhat sus l'esquina, qu'arpatejeva. L'ai culhit sus mon det per lo tornar metre en marcha.
E un molon de parpalhons de totas las menas...
E la primièra orquidèa Ophrys lutea, a color e odor de limon....
E un fraisse grandaràs, inesperat, qu'encaba, coma una arca de rama, un riu revengut per las darrièras pluejas.

Ai cercat de graulhets e fach sautar, per lo plaser, las granhotas a l'entorn de la darrièra lavonha del canton.

Soi tornada los braçes e las cuèissas, tras las braias, escarraunhats fins al sang, mas lo còr leugièr e lo sarron - lo de mon oncle pastre e caçaire- confle d'espargas e de las primièras floretas, las mai flairosas, de la pòta.

De bonur, sonque de bonur...

Cançon bretona = faicisme e oportunisme lepeniste !!??

2011-04-12T11:29:00.001+02:00

Ai pas jamai agut la television.
Coneissi pas la Starac, encara mens Nolwen Leroy.
E legissi pas lo Novèl Obs.

Pasmens seguissi l'actualitat. E aquela me tafura :

Ai legit que Nolwen Leroy èra una cantaire sortida d'una emission de "tele-realitat " (quina realitat ??) e bretona.
Per son darrièr album, a agut enveja de rendre un omenatge a sas rasigas bretonas amb de cançons en breton.
Res que sauta l'òsca, benlèu, mas enfin, es tojorn interessant de faire passar sus las ondas nacionalas, una lenga regionala e un pauc de sa cultura, quitament a la saussa varietat.

E veni de descobrir un article del Novèl Obs sus l'album, que balha enveja de racar.
Es pas una critica musicala, non, es un atac contre l'afiscament per la cultura regionala.
Una mesa a mòrt : regionalisme = faicisme = oportunisme ligat a la montada de la Marina.
La "cornette" de Nolwen (en drolleta bretona sus la pocheta) es comparada al vel de Diam's. Es a dire "ideologia" per totes doas !

"La pochette montre la chanteuse à 5 ans, en Bigouden, comme une preuve génétique de sa bretonnante traçabilité. Garantie née coiffée. Après le bébé-éprouvette, le bébé-cornette. De toute évidence, le fichu de Nolwenn se porte mieux dans l'opinion que celui de Diam's."

Lo contrari "anti-jacobin", escriu lo tipe sens vergonha, de l'universalitat de Noah (òc, Yannick sic !).

E plan segur, coma la domaisèla a ja vendut 500 000 albums, es fautible de s'enrequir sus l'esquina de la paura lenga bretona.

La cantaire a respondut amb dignitat, me sembla, mas lo jornalist a torna respondut (un drech de drech de responsa ??) en ensajant de la ridiculisar e de faire creire qu'aviá pas escrich çò qu'aviá escrich, mas un brave article caponet.
Pren nos per de colhons en mai de faicistas !

Amics cantaires occitans, mesfisetz vos ! Se capitatz de faire entendre dins tot l'exagòn la lenga nòstra, solid que serà per aprofitar de la relativa popularitat de Marina per vos emplegar las pòchas de gròssa moneda !
Me semblava qu'aquela, bretona pasmens, romegava coma son paire, quitament contre los panèus en breton, non ?

Un extrach d'aquela "literatura" de mesprètz e de violéncia per veire qu'alandi pas :

"Loin des évanescentes «Frontières» de l'universaliste Yannick Noah, cet Arthus-Bertrand aux pieds nus («Il n'y a, vu du ciel, aucune ligne sur la terre»), Nolwenn Leroy, droite dans ses sabots, s'enivre de cadastre, d'ancrage et de toponymie: «Qui voit Ouessant voit son sang."
Gâtisme hors sol contre saga britannica.
Quand elle n'inhale pas avec extase «l'odeur de la bouse mouillée», cette Finistérienne au nom si peu républicain oppose une fin de non-recevoir à l'expérience jacobine: «Je ne serai jamais ta Parisienne», chante Leroy sur des paroles de Miossec."

E per vos lavar lo cap, qualques fotòs de la cosina Bretanha...

Adiu paure Carnaval amb los Calandrons dau Clapàs !

2011-04-09T11:53:00.004+02:00

Caramentran se passeja dins la carrièira.

Aviá los braçes longs aquesta annada... ne caliá d'enfants fièrs per lo portar !

Enfants e grands, tot lo monde dança al son del pifre a l'entorn del chibalèt dels musicaires e dels dos chibalons dels enfants.

Abans de cramar, peta en colors !

Adiu paure Carnaval ! A l'an que ven...

Plenor de la solesa

2011-04-04T15:18:00.027+02:00

Solesa

L’arma dobèrta als cèls

Jos la pauma la tèrra redonda

Plenor

- 2000 -

Solitude

L'âme ouverte aux cieux/Sous la paume la terre ronde/Plénitude

Solesa benaimada...

Ai pas jamai comprés perque tant de monde patissiá d'estre sol.
Cada moment de solesa es una manna per ieu.

Subretot, lo cal dire, dins la garriga.

Consí se fondre dins l'animalitat carnala sens solesa ?

Cal plan començar !

2011-03-24T18:27:00.000+01:00

Mèfi !
De novels corses d'occitan nivèl començaire son prepausats dins Erau per lo musican Felip Carcassès.
Se debanaran lo dimarç entre 18 e 19 oras, una setmana a la Calandreta de Ginhac e l'autra a Aniana, a son ostal.
Mercé de faire virar l'informacion !

Per mai d'entresenhas :
Tel : 06 73 20 98 26
philippe.carcasses@cegetel.net

Morirem totes frustrats, Iain Pears

2011-03-14T11:30:00.010+01:00

"Il est cruel qu'on nous ait dotés du désir de savoir sans nous accorder le temps nécessaire à son complet assouvissement. Nous mourons tous frustrés ; voilà la grande leçon qu'il nous faut retenir."

Es pas d'occitan, mas es talament vrai !

Es estrach de "Le cercle de la croix" d'Iain Pears, un libre remirable amai espantant, que nos enrebala dins un viatge dins l'Englatèrra del sègle XVII.
L'escurantisme e la sciéncia, la religion e lo poder luchan tras las ambicions, los complòts, lo baujum o la tragedia dels personatges.
Se nos rend mai saberuts, aquel obratge de repompidas fa tanben passar un bon moment, e quitament un brave moment (608 paginas bèlas !).

Dissolucion del Parlament per Cromwell, 19 abril 1653

D'Avèze a Arre per lo causse de Blandas

2011-03-04T23:56:00.001+01:00

Dimècres, ai fach una passejada bèla.

En partissant del molin d'Avèze (Gard), sus la ribièra de la Glèpe, soi montada per los castanhièrs fins al causse de Blandas, per las peirièiras de lauses de Montdardier.

Assetada dins lo frejal d'un pueg, l'uèlh sus la sèlva de Tude e las ondulacions del causse siau, ai manjat un crostet de pan e de fromatge de cabra.
En badant lo païsatge, ai una pensada esmoguda per mon amiga Adrienne Durand-Tullou, la dama granda d'aquel causse.

Navas, crotz sus la pòrta d'un ostal

Mas ont son las fedas d'aqueste païs pasmens pastoral dempuèi lo neolitic ?

Vesi sonque de vacas e d'aucas, en seguissant los vialets de bòria en bòria. Camini per los boisses e las blaquièiras, de la Pilonerie a Mas Cournon, de Navas a las Olmières puèi a las Tres Toulières de l'autre costat d'una comba pregunda.

Per davalar enfin sus Arre, cal prene lo bel camin vièlh que jonh de tota eternitat los dos mondes de la comba e del causse.
Vist d'amont, lo villatge s'estira simetricament sus la corba de la ribièra del meteis nom.

Arre vist del causse

De muralhas grandas de pèiras espectaclosas orlan la fin del camin fins al Cap d'Arre. La plaça a près lo nom de l'orfanelat reconvertit en lotjaments. Cada ostal o gaireben es abitat, e pasmens, la majora part de las faisses an deissat la plaça a l'ermàs e las vinhas an desaparegudas.

Sus una faissa remirable, un grand e son felin susvelhan los olivièrs. Lo monsur m'explica que las rasigas son força vièlhas mas qu'a antat los arbres dos còps, aprèp las geladas de 1956 e 1986.
Partit d'aquí a quinze ans, aprofita de la retirada per tornar sovent. Ensaja de manténer las tèrras de la familha e de balhar la fé al drollet..
Uèi, a copat un ronzàs per degatjar l'intrada d'una mina de fèrre. Èra de son reire-reire grand ! Lo pichòt es fièr de me mostrar las pèiras ferruginosas que sortís de sas pòchas.
Benlèu qu'a ja capitat de li faire passar son amor de la tèrra dels aujols, lo grand...

Bastidors de monastièr

2011-02-17T10:49:00.004+01:00

Manescrich sègle XV

s un desfit que força lo respièch : bastir un monastièr romanic cistercian a la nòstra epòca !

Una pichòta comunautat de monges e de monjas a ja bastit la glèisa sus un puèg consacrat dempuèi longtemps a Sant Josèp, a Puimisson, a costat de Besièrs dins l'Erau.

Coma se fasiá i a mil ans, lor cal trobar de mecènes.
Per aquò, an fargat una video umorisitica mas pasmens cargada d'emocion, sus la cançon Si j'avais un marteau.

Oc, d'emocion, la de veire aquela punhada d'òmes e femnas, quasiment totes joves, ausar viure aital, dins lo respièch de la règla de Sant Benaset, en 2011. Ausar metre l'espiritualitat al còr de lor vida. Ausar voler aquela òbra espectaclosa e patrimoniala e non "rendabla", tan luènh dels projects e dels desirs d'uèi.
Lors jornadas son plan cargadas, 7 oras per jorn de participacion a las obras, 7 oras per pregar, e mai l'accuèlh dels romieus.
Mas lor jòia dins lo desnudament, la fraternitat e la riquesa d'una vida esperituala lor balha un sorire contagiòs.

E i a quicòm de baug mas tanben de magic e de pertocant de veire aital sordir de tèrra una òbra tan bèla, tot drech inspirada per las grandas òbras del Edat Mejana !

La violència en responsa per de ciutadans d'Andusa

2011-02-02T11:45:00.002+01:00

Pas besonh d'agachar los vesins del Sud per veire de violéncias injustificadas comésas contre de ciutadans que manifèstan fòrça pacificament.
Amb lo temps, desoblidam que la democracia es pas un aquit.

Lo revelh foguèt crudel per aquels manifestants d'Andusa (Gard), divendres passat..
A veire la video, francament, pòdetz totjorn cercar lo mendre senhal de provocacion d'una fola d'elegits, de vièlhs, de femnas e d'enfants, tranquiles e risolièrs.
Non, la respònsa foguèt pas digne d'una democracia !

Me rampèla lo sitting pacific dels liceans d'Agropolis (Montpelhièr) per la venguda d'un ministre. Los joves foguèron cargats sens somacion per los CRS.
Lo film es pas bon, mas la crida del professor resumís plan la situacion.
Coneissi d'enfants qu'i èran e que son tornats nafrats, espauruguats e completament desvariats per lor primièr acte ciutadan.

Mercé a Cy per l'info d'Andusa.

Aval dins lo Lemosin, i a de filh... de panèls e de bèls !

2011-01-20T23:30:00.000+01:00

Aval, es pas coma a Vilanòva-de-Magalona dins l'Erau !
Al mens, aval dins lo Lemosin, i a de filhas, i a de dròlles que son fièrs dels panèls francés/occitan que florísson de pertot sus lor terraire !

Veire aquí, "Bienvenue à Sent-Junian !"

Camin descaminat, primièr recuèlh d'Estève Salendres

2011-01-04T16:49:00.005+01:00

A la fin de l'annada, lo primièr recuèlh d'Estève Salendres es paregut a las edicions Jorn.
Aviái pas encara pres lo temps de l'anonçar aquí, mas ara es fach !
Sa sinceritat, sa simplicitat e la força de sas emocions fan d'aquel raiòl un amic preciòs e un poèta qu'amarita aquela reconèissença.

Mas deissi la paraula a Joan-Claudi Forêt qu'a redigit, per l'escasença, una presentacion bèla :

"Estève SALENDRES (Stéphane en francés) nasquèt lo 2 d'agost de 1978. Originari de Sant Marcial (Gard), viu despuèi 2001 al pè del Mont Losèra. Logistician dins lo sector petrolièr, es maridat a Élodie e paire de Jules (4 ans) e de Titouan (2 ans). Es dins son vilatge d'origina, Sant Marcial, qu'en familha e pendent los rescontres amb los ainats, li nasquèt son amor de la lenga d'òc. A la debuta de las annadas 2000, ajudat e sostengut pel poèta dels Aups de Provença Nauta, Aubin Bonnet, decidís de far lo pas de l'escritura e mai que mai de la « mesa en lutz » pel biais de maitas publicacions dins la revista OC e dins una mesura mendre Reclams. Seguís plan-planet son camin de creacion e d'escritura, dins un esperit de libertat, de plaser e de sinceritat, per rapòrt a la lenga e a sas conviccions. Passionat de montanha e de pesca a la mosca, es en particular aquí que posa una mena d'inspiracion. Vivent la creacion coma un buf, un vam, encadena los periòdes d'escritura e los de complet silenci. Inspirats per l'òbra d'Alan Pelhon que lo passiona, los tèxtes se bastisson dins lo quotidian e dins una quista de las causas pichòtas que fan l'universal. Puslèu que lo títol de poèta, que s'i reconeis pas, estima mai lo de « pastejaire de mots » que li sembla mai s'endevenir amb son apròche de l'escritura."

Ptiluc en Africa o las aventuras de Tongue Rider

2010-12-27T14:35:00.005+01:00

Mon conte-amaronièr de Nadal, vos semblarà benlèu un pauc estranh... es lo blòg de l'amic Ptiluc, partit sens sos rats, coma cada annada, fugir las festas de fin d'annada e passar l'ivern en Africa, en d'improbables viatges en motò.
Parteja sos rescontres, sas galèras, lo ritme african d'un viatge a imaginar cada jorn.
Resistissi pas a vos liurar l'article del primièr jorn coma un abans-gost de son blòg, illustrat de son còp de gredon impertinent...

« On ne voyage pas pour se garnir d'exotisme et d'anecdotes comme un sapin de Noël, mais pour que la route vous plume, vous rince, vous essore, vous rendre comme ces serviettes élimées par les lessives qu'on vous tend avec un éclat de savon dans les bordels. On s'en va loin des malédictions natales, et dans chaque ballot crasseux coltiné dans des salles d'attente archibondées, sur de petits quais de gare atterrants de chaleur et de misère, ce qu'on voit passer c'est son propre cercueil. Sans ce détachement et cette transparence, comment espérer faire voir ce qu'on a vu ? Devenir reflet, écho, courant d'air, invité muet au petit bout de la table avant de piper mot… »
Il y a presque un demi siècle Nicolas Bouvier écrivait cette petit phrase implacable… Il traîna beaucoup sur les routes à une époque où ce n'était pas encore à la mode, mais peut être que maintenant ça ne l'est plus vraiment… Et à la veille de repartir là où j'ai dû abandonner ma moto il a une dizaine de mois, je me demande une fois de plus quel est le sens réel de ces échappées indispensables...

Còr de barbasta

2010-12-16T18:01:00.004+01:00

Arma, entre cèl e carn, entre aiga e glaça, entre lutz e nuèch
Buf al rebat incèrt
Còr desnùs en pastura als aucèls...

Âme entre ciel et chair, entre eau et glace, entre lumière et nuit

Souffle au reflet incertain

Cœur nu en pâture aux oiseaux…

Passejada polara sus l'Aigal (Aigoual), fin

2010-11-29T11:03:00.002+01:00

E al mitan d'aquel grand neblum de nèu, una traucada de solelh sus lo cròs dau país.

Amont, la tèrra es aspre per los òmes. Pas de blat, mas una riquesa, de bòi.
Agachi la combareda e pensi a mon grand qu'a davalat (e pojat !) mantun còp, a pè, lo desnivèl de mil dos cent mètres de la cima a Valleraugue, amb sa carreta de fusta.

Passejada polara sus l'Aigal (Aigoual), seguida

2010-11-27T09:35:00.000+01:00

Sonque lo cruissiment de la grespada jos los passes e, a mitat escanat per la sèlva granda e lo pès de la nèu, lo bram de la cisampa.

E pasmens, la vida que s'arrapa al ròc, contre l'aurada d'ivern.

La vida que se sarra din un buf de plumas, miraclós dins l'immensitat del glaç.

Aucèlon, perqué m'as seguida ?

A la muda m'as cantat l'esperança.

Passejada polara sus l'Aigal (Aigoual)

2010-11-25T09:20:00.000+01:00

Dimarç, a la cima de l'Aigal onte ai fach una passejada bela, per de temperaturas polaras (maximum - 4° al melhor moment, dins lo "canhard" boscarenc del recapte).

Belesa, silenci e... solesa sus la montanha emblancada de mos aujòls.

Tot çò qu'es vital.

La dança e l'amor, aquò rai, es la vida vidanta !

2010-09-28T17:41:00.001+02:00

Acordança

(masurca)

Ma man dins ta man nisada

Aucelaire de mon còr

Calivada al vent de nòtas

Dança leugièra

A ton braç plega vira mon còs

Ma cuèissa a la teuna s’enrotla

Bronca pas, ton pè jos mon pè

Dança acordança

Alenar l’espatla nuda

Qu’alisan mos dèts mas labras

E mon buf fa fremir ton còl

Dança desvarianta

Aval l’esquina ta man calelh

Ton ventre brausís lo mieu

Dos rius dins lo meteis lièch

Dança desirança

Enclaus fòra jòc fachilha

Estorvilh revira-cap

Una agachada negafòl

Dança gaudença

- 1-2-3 julhet 2007 -

Paraulas : Silvia Berger

Musica : Pascal Jaussaud

Aquí traparetz doas interpretacions diferentas, l'una per lo grop Le Quatrio e l'autra per lo duo Fabulatz.

Accordanse

(mazurka)

Ma main dans le nid de ta main/Oiseleur de mon coeur/Cendre chaude au vent des notes/Danse légère

À ton bras ploie vire mon corps/Ma cuisse à la tienne s’enroule/Ne trébuche pas, ton pied sous mon pied/Danse accordanse

Respirer l’épaule nue/Que caressent mes doigts mes lèvres/Et mon souffle fait frémir ton cou/Danse troublante

Au bas du dos ta main chaleil/Ton ventre embrase le mien/Deux ruisseaux dans le même lit/Danse désir

Enclos hors jeu sortilège/Tourbillon tête à l’envers/Un regard à noyer la raison/Danse jouissance

L'adieu a Hélène del Mont Losèra

2010-09-17T14:32:00.006+02:00

Coma una enveja de partejar l'emocion en rendant omenatge a una femna qu'ai aimada...amb une pensada particulara per los qu'èran als "Rencontres du Galeison"" justament consagrats a la Vièlha.
Hélène èra una Vièlha que portava la lenga, la dança, lo cant e la memòria... una dòna e un peçan de la nòstra istòria.

La coneissiatz pas. Mas benlèu ne coneissiatz una, coma ela, escapada del temps ancian de las nòstras montanhas.

Hélène èra nascuda sus lo Mont-Losera.
S'i èra maridada e demorava dempuèi mai de seissante ans, dins lo vilaret d'Oltet.
Aviá fach dos dròlles sens tròp s'arrestar de trabalhar durament per l'ostal e la bòria. Fasiá lo pan dins lo forn comunal e la bugada dins lo riusset del villatge e son paure còs n'èra tot plegat.
Dins la coisina de la bòria, fasiá lo melhor dels formatges, e son burre e sarrava la crèma per lo cafè dels vistalhaires.

Amb lo despart de las darrièras vacas, l'arma de l'ostal s'èra ja un pauc estavanida.
L'an passat, lo chin es mòrt, los gats e las galinas an desapareguts e las portas de la conilhièra demorèron dubertas. Tot aquò anonçava la partença de l'ostalièira.

Hélène es partida a la fin del mes d'agost, al paradís dels dansaires de borrèia que ne parlava qu'amb lo rire.

A deissat Gustou, son marit, e sos dos vièlhs filhs dins l'ostal al relòtge arrestat, sens son sorire e son biais tendre e ferm de tot menar, assetada al canton de la fenèstra, jos la Santa Vergeta encaselada de cauquilhatges.
D'aquí, malgrat la dolor, podiá susvelhar la cort e lo jardin, lo fornèl amb l'ola de sopa per los tres repais e lo café prèst a tot ora e tengut caud.
A son entorn, lo mond s'amolonava encara per qualques vespradas, per lo cafeton del matin e lo del vèspre, un pauc mens nombrós d'annada en annada.

(Velhada en çò d'Hélène)

Èra ma vesina de Losera, una amiga, un pauc ma grand, partida dempuèi longtemps e qu'èra nascuda dins la Margerida tota procha.

Adieu Hélène !
E qu'aiçamont vos siague balhada una esquina tota nòva per tornar dansar e cantar las borréias que vos regalàvan...

Festin de pierres, creacion de Claude Alranq

2010-09-13T11:32:00.003+02:00

"Le rêve des géants", liurament inspirada per los escriches de Rabelais, es una creacion de Claude Alran que mescla un molon de monde de totes los arts de carrièra e quitament la vòstra sirventa e sos amics del Quatrio : La Rampe, Compagnie Malabar, Sabòi, Compagnia dell'Improvviso, Compagnie SarGanTaNa, Gargamela Théâtre, Goulamas’k, Grail’òli, Vèspas...
Espectacle gratis (mas bilhetièra obligatòria).
Al Parc del Terral de Sant-Joan-de-Vedats, a costat de Montpelhièr.

http://festindepierres.blogs.midilibre.com
Informacions : 04 67 07 83 00.

Zinzan festival

2010-08-16T22:42:00.004+02:00

De pas mancar :
la tresena edicion de Zinzan festival, Rencontres de musiques et danses de traditions populaires.
Un molon de bonas causas entre Les Baux de Provence e Orgon, del 19 al 22 de agost :
Concèrts e balètis amb lo Trio Peirat-Delaunay-Gallet per començar, puèi Duo Vaillant-Malavergne, Saboï e Duo MadierS, Equidad Bares, Papet J. Rit, lo Trio DCA mas tanben estagis, debats...
Zinzan festival es organisat per l'associacion Tapenades.

Contacts : 06 71 20 56 25 - 13tapenade13@gmail.com

Creacion de l'amic marselhés Julien Cordier.

Que la montanha es bèla !

2010-08-14T12:19:00.002+02:00

Pirenèus, passejadas a l'entorn del Pic Carlit (2921 mètres).

"Briolage", lo cant del lauraire

2010-07-23T10:27:00.009+02:00

Quant éri dins lo Berrís, al castèl d'Ars per les 35èmes Rencontres internationales de luthiers et maîtres sonneurs, ai vist quicòm que coneissiái sonque per registraments : de 'briolage'. Es un biais secular de cantar per encoratjar e menar los buòus per laurar.

Mick Baudimant en particular, nos a fach un concèrt remirable, a capella plan segur. Mas d'autres òmes an cantat en menant dos o quatre buòus e en laurant un tròç del jardin del castèl.

Lo cant pòt estre espontanèu o conegut. La votz es "dardelante", tremola per portar luènh. Cadun aviá sa linha melodica e i aviá quitament de concors.

Aquela practica eisistís alhors jos d'autres noms. Se sona thiaulage (Nièvre), grandes (Auvernha), arodi o rodage (Peitau), dariolage (Vendéa), aboyo dins las montanhas del Portugal. Es notat tanben dins lo Morvan o lo Païs de Caux, quitament en Bretanha amb los bahotries.

Lo briolage es perfièchement descrich per Georges Sand, l'escrivana berrissona dins La Mare au diable :
Ce chant n'est, à vrai dire, qu'une sorte de récitatif interrompu et repris à volonté. Mais ce n'en est pas moins un beau chant, et tellement approprié à la nature du travail qu'il accompagne, à l'allure du bœuf [...] ce chant si doux et si puissant monte comme une voix de la brise, à laquelle sa tonalité particulière donne une certaine ressemblance. La note finale de chaque phrase, tenue et tremblée avec une tenue et une puissance d’haleine incroyable, monte d’un quart de ton en faussant systématiquement. Cela est sauvage, mais le charme en est indicible et quand on s’est habitué à l’entendre, on ne conçoit pas qu’un autre chant pût s’élever à ces heures et dans ces lieux-là, sans en déranger l’harmonie. »

Vaqui, tot es dich.

Ah non ! Se qualqu'un coneis de cants per los buòus dins lo nòstre Sud, seriá brave de lo partejar...

Dançum (seguida)

2010-07-21T19:02:00.004+02:00

Aquò, rai, es la vida ! Dançar e dançar encara, la nuèit e lo jorn, e de rescòntre en rescòntre, de rire en emocion, tirar lo temps fins a lo perdre...

Doas setmanas coma voldriái que siague la vida...
E enfin, enfin, un sejorn en çò dels Brayauds. Enfin. Dançar amb los fraires Champion, gostar a l'ambient amistosa e conviventa a lo pas creire d'aquel luòc mitic, lo Gamounet. I tornarai, segur !

E pertot, Auvernha o Berrís, de musicaires subrebèls : Yann Gourdon e Jacques Puech, Basile Bremaud, Cyril Roche, François Breugnot, Patrick Bouffard, Raphnin, Blowzabella, Carlo Rizzo e Valentin Clastrier, e d'autres, talament que pòdi pas balhar totes los noms !

Aquò a pas arranjat la pichòta musica que corissiá ja de longa dins mon cap, m'empachant de dormir e de me téner quieta.
Coma una pichòta musica de borrèia...

Dançum

2010-07-05T07:59:00.002+02:00

M'en vau en Auvèrnha

Dançar la bourrèia

Puèi en païs d'Arle

Faire la cigala,

Enfin al Berrís

... fins al tornís !

Parpalhons, lo chaple dels innocents

2010-07-01T20:10:00.002+02:00

Los dos jorns passats, ai condusit sus de pichòtas rotas. I aviá una espelida de parpalhons qu'èran tardièrs sufís que lo temps foguèt poirit.

Consí faire per ne pas tugar ? Impossible de passar aquel parpalhejament sens ne matar amb la veitura.
A cada mòrt, lo ventre me doliá, mon còr montava a las labras... ai alentit e balhat mant d'un còp de volant (quora i aviá degús !) mas ai fach, coma tot lo monde, un vertadièr chaple.
Seguissiái d'un uèlh ansiòs lo balet imprevisible dels parpalhons a l'entorn de la rota, sospirant quora s'envolàvan cap a la garriga, retenent mon buf quora s'escampàvan sus la veitura.
Pam ! Un parpalhon jaune, un agach detràs e lo vesi, coma una fuèlha mòrta, tombar delicadament sus lo betum, graciòs fins a la fin. N'i a de pertot qu'estelan lo negre de l'asfalt de tacas de jaune, d'irange, de negre e de blanc, tèunes causas vuèjas de vida, lèu desaparegudas...
Un bruch fòrt que me trauca lo còr, ai tustat aqueste còp, cresi qu'ai "agut" un escarabat, benlèu una cetònia o una curapera ?
Aquò gastèt un pauc mas jornadas, pasmens plan partidas.
E encara, ai pas vist d'eiriç, ni de faïna, ni de colòbra, ni de grapaud, ni d'aucèlon sus las rotas, victimas ordinàrias de nòstres desplaçaments.

De murtres talament aisits, talament banalisats que deguns se fa pas de laguis per aquestas mòrts invesiblas e tan nombrosas. Pasmens, son de mòrts. Pasmens sèm de tugaires quitament s'es "involontari"... Mas anam sens agachar l'umil, lo mai pichon, sacrificant tot a las nòstras tòcas estèrlas.

Me fa (tròp) soscar : consí prene los camins de vida sens "dégâts collatéraux" ?

Sovent soi pas fièra d'estre d'aquela raça que se ditz umana.

E uèi, ai deissat la veitura. Uèi solament...

La Vièlha se convida als Rescòntres cantats dau Galeison

2010-06-23T16:07:00.002+02:00

Amb La fête des violons populaires de Sauve, ai una autra data marcada en roge sus mon agendà, dempuèi la primièra edicion de 2008 :
los Rescòntres cantats dau Galeison, a Saint-Martin de Boubaux (Losera).

Mon Collectiu preferit dels musicaires de Manja Pelós organisa en tota simplicitat aquèla longa dimenjada (del divendres 25 de junh al dimenge 27) a l'entorn "dels cants que pican", cants de las Cevenas e d'enquicòm mai.

L'etnomusica i a la part bèla e la dança e lo cant populars i prenon lor vertadièra plaça, dins l'amistat, la spontaneitat, lo partatge sens faiçon sus la plaça del vilatjòt que la vista cabuça sus las montanhas cevenòlas.
Los contes seran pas desoblidats que lo tème dels Rescòntres es :
"La Vièlha se convida !"

Aquesta annada, encara un program afriscaire amb un talhièr de cant etnografic animat per Pierre Laurence qu'evocarà sos rescòntres amb Marie Célérien, nascuda en 1900 e un concert omenatge a Marinette et Marcel Volpellière lo divendres.
Lo lendeman, fin del talhièr lo matin per deissar la plaça a una taula redonda amb Pierre Laurence, Nicole Coulomb, Claudette Castell, Caroline Darroux, Aimée Sabatier.
La contaira tunisiana Mounira M'Kadmi nos regalarà abans l'aperitiu-repais jos las platanas, amb la Mal Coiffée e le Choeur de la Roquette vengut d'Arle.
E plan segur, lo dissabte al ser, lo balèti a la votz ont cadun se pòt convidar amb sa(s) cançon(s) per balhar lo vam als dançaires jos las estèlas de la nuèit d'estiu (i cal creire, arriba...)...
Dimenge, la Galeisonada, es a dire lo picnic e la passejada aval a la ribièra, al pè de la Fage...

Per ne saupre mai, es aquí !
Entressenhas e inscripcions :
tornamai@yahoo.fr
06 98 81 62 69

Lo dessenh es de Sam Bouchet, adieu l'amic !

Fe di biòu

2010-06-22T10:47:00.004+02:00

Ièr, un plaser tròp rare, en mai d'aquò en bona companhiá amb los amics de Manja Pelós : una corsa camarguesa. E pas la mendra !
Aquela se debanava dins l'encastre del "Trophée des As" 2010 e la manada Fabre-Mailhan èra venguda amb lo Biòu d'aur 2009, Pasteur, totjorn valent.
Las bèlas arenas de Lansargues ombrejadas per de platanas portavan son nom sus las barrièras.
Lo vent, encara suportable per la capelada, se faguèt de mai en mai gelat, mas aquel temps de davalada puslèu que de velha d'estiu empachèt pas l'emocion davant la dança dels biòus e dels òmes. Lo rasetaire Loïc Auzolle foguèt lo mai atacaire.
Lo podètz veire corrir davant Pasteur sus la segonda imatge.
Espeloufi perseguís Julien Ouffe sus la primièra.
Las fotòs son de l'amic Serge Colombaud, qu'apresta un libre sus la manada Fabre-Mailhan, a paréisser en julhet a las edicions Sansouïre.

Cants per camins

2010-06-18T18:17:00.001+02:00

Èra un òme que cantava per camins

Èra una femna que plorava amòr qu'un òme cantava

Cantava per pas plorar

Cantava amòr qu'èra en vida

Cantava per pas escotar lo silenci

Lo silenci traucat per los plors de la femna...

(2000)

Chants par les chemins

Il était un homme qui chantait par les chemins/Il était une femme qui pleurait parce qu’un homme chantait/Chantait pour ne pas pleurer/Chantait parce qu’il était en vie/Chantait pour ne pas écouter le silence/Le silence troué par les pleurs de la femme…

Mon amiga la grisòla

2010-06-13T10:29:00.001+02:00

Es demorada tres jorns dins l'ostal, al mitan de la taula, quietosa, a deissar sanar son paure uèlh ensagnosit.
Agachava tot çò que se passava a l'entorn sens crenta.
Al matin del tresen jorn, a començat de bolegar, l'uèlh viu.
Alara ai pres son lièch de palha e l'ai pausat, un pauc de rebors, dins lo jardin. Es demorada longtemps a prene lo solelh sens un movement, puèi es partida a son aiseta, tota reviscolada, per las flors.

Aqueste matin, l'ai vist passar la cort, mon amiga la grisòla.

Los violons populars convidats per Manja Pelós

2010-06-08T18:09:00.017+02:00

Bèstiament, ai desoblidat de l'anonçar. Dempuèi meses l'esperavi pasmens !
La fête des violons populaires, 5èmes rencontres du Collectif Manja Pelós, se debanèt a Sauve aquela dimenjada. Tres jorns de bonur per los qu'aiman la dança, la musica, l'amistat e la doçor de las nuèits d'estiu...
Una brava capitada que deu tot al benivolat dels amics del Collectiu, qu'an fach un trabalh mostrós per permetre a qualques desenats d'astrucs de seguir estagis de dança o de violon amb de noms bèls de l'Occitania tota :
Jean-Marc Delaunay, Jean-Pierre Champeval, Perrine Bourel, Robin Vargoz per lo violon, o encara Michel Favre per lo rigaudon o Jordi Desjean per lo rondèu.
Al vèspre, una violonada, formada de totes los musicaires accompanhats per los estagiaris, s'es passejada dins lo vilatge medieval de Sauve e a semenat poësia e beutat, calor, emocion e bona umor per las carrièras, jos las fenèstras e los balcons. Robin Vargoz e Olivier Richaume de la Compagnie du Rigaudon mas tanben de Pile ou versa, companhiá de teatre embulant, ne foguèron los mèstres d'òbras.
Lo ser, jos las estèlas de nuèits caudas de junh, concèrts e balètis amb Ida Red, Occhi Turchini, la Compagnie du Rigaudon e un espectacle plen de vam, lo trio remarcant Jean-Marc Delaunay, Jean-Pierre Champeval, Basile Bremaud, los de Manja Pelós, Mana Serrano, Nicolas Roche, Clément Gauthier e d'autres encara...
Sonque de bonas causas, vos disi !

E vòli pas desoblidar : lo dessenh es de Sam Bouchet, l'amic musicaire e cantaire de Losera...

D'espargas salvatjas en junh

2010-06-07T11:33:00.001+02:00

M'anetz pas creire e pasmens... ai trapat d'espargas salvatjas
en me passejant dins la garriga de Sauve !

Una planponh d'espargas tendras, verdas, bèlas,
de que faire una polida pascada.
Amb un tròç de lard, un crostet de bon pan e un gòt de vin roge del canton, farai un repais de fèsta.

En junh ! I a pas pus de sason...

L'Estanquet, comedia de Claude Alranq

2010-05-30T17:15:00.005+02:00

La novèla creacion de la Rampe TIO presentada a la Vista aqueste dimenjada èra l'escasença d'entendre petar e cantar la lenga dins una seguida de peçòtas totas tan truculentas las unas que las autras.

Dins l'Estanquet, trapam d'istòrias de cocuts e de vanitat, de femnas leugièras e de marits nècis, le tot jogat amb vam e baujum per la còla d'enfants tarribles costumièra : Isabelle François, Véronique Valéry, Laure Poudevigne, Bruno Cecillon, Joan-Lois Blenet, René Fernandez e Sergio Perera.
La mesa en scèna es de Claude Alranq qu'a représ de tèxtes classics d'autors occitans, coneguts coma Emile Barthe, Claude Antonin o desconeguts.
Un triple òsca per l'interpretacion d'Isabelle, del bofonàs en particular !! E òc, es a notar, un numero d'amusaires jogat per de femnas e que, de longa, fa plorar de rire. De femnas e los passatges muts d'un Bruno Cecillon subrealist en somanbul sado-maso !
Una bona potinga contre la morositat ambienta !

Matin de prima en Pichòta Camarga

2010-05-21T13:01:00.007+02:00

Matin de prima dins los estanhs de Pichòta Camarga... al costat de la sanha e de l'aiga, d'arbres per ombrejar un camin sus un correjon de tèrra.

En mai, femna farà pas çò que li plairà

2010-05-17T20:48:00.003+02:00

Vaqui lo polit mes de mai Que tout galant planta son mai…

Aqueste polit mes de mai 2010, pecaireta, i a encara de païses ont las filhas sàbon pas se traparan un jorn l’atge d’avèr un galant. Lor crim ? Vòler s’assabentar.
Un cinquantenat d’escolanas afganas son estadas empoisonadas per una ataca al gas dins doas escòlas diferentas e tot aquò dins lo meteis temps. Mentre qu'una bomba explosèt dins une tresena escòla. E i a pauc, d’autras escolanas foguèron agarridas amb vitriòl. Los talibans se díson non responsables d’aquelas mostrositats…
Aquela trista situacion de las femnas m'a recordat un pichòt poèma desoblidat qu’aviái escrich un jorn de colèra e de desesper, abans la polemica sus la burqa, en omenatge a totas la femnas mòrtas d’aver volgut estre liures. Quitament sonque per aimar…

   Lo crim

   Blanda, ò ma blanda
   As près mon buf quora m’an ligada sul fuòc
   M’as fach passar las flamas
   e lo mond, embriagat de rires o pesuc de pietat
   M’an pensat cremada amb mon paure còs delaissat

   Èra tròp pagan mon amor del bòsc

   Passèron los sègles
   Las vidas tanben

   Blanda, ò ma blanda
   As raubat mon buf als còrbs quora m’an penjada a la forca d’un euse

   Èra tròp poderós mon amor del castèl

   Passèron los sègles
   e l’esperança d’un mond melhor

   Gaita, ò ma blanda
   uèi m’acodolan jos ma burka

   Èra tròp liure mon amor del desèrt

   Blanda, ò ma blanda
   Sabi pas s’ai encara la fe per me salvar

   Aimar es totjorn un crim

              (decembre 2005)

Le crime

Salamandre, ô ma salamandre/Tu as emporté mon souffle quand ils m’ont liée sur le feu

Tu m’as fait passer les flammes/et le monde, saoûl de rires ou lourd de pitié

Ils m’ont cru brûlée avec mon pauvre corps abandonné

Il était trop païen mon amour du bois

Passèrent les siècles/Aussi les vies

Salamandre, ô ma salamandre/Tu as volé mon souffle aux grands corbeaux quand ils m’ont pendue à la fourche d’un chêne

Il était trop puissant mon amour du château

Passèrent les siècles/et l’espérance d’un monde meilleur

Regarde, ma salamandre/aujourd’hui ils me lapident sous ma burka

Il était trop libre, mon amour du désert

Salamandre, ô ma salamandre/Je ne sais pas si j’ai encore la foi pour me sauver

Aimer est toujours un crime.

L'escritura feminina a l'onor per lo festenal Mai que mai

2010-05-09T21:22:00.008+02:00

Es partit per Mai que mai, "festenal occitan itinerant en Naut Lengadòc" que s'acabarà lo 16 de mai.
Alentorn de la mòstra CLARDELUNA L’ESCRIVETA : Jeanne Barthés, dite CLARDELUNA (Cazedarnes 1898–1972 Béziers) realisada per lo CIRDOC, l’associacion "Lectures vagabondes" organisa un rescontre sus l’escritura occitana femenina.
Danièla Julien, Lisa Gròs, Marineta Mazoièr, Maria-Cristina Borgada e ieu sèm convidadas per la lectura de los nòstres poèmas occitans e una discutida a prepaus de "Paraulas e escrituras de las femnas en Lengadòc". Amb la participacion del poèta Joan-Paul Creissac, l'amic arderòs defensor de la causa femenina.
Aquò se debanarà dins los jardins de Vieussan (Erau) lo dimenge 16 de mai a 15 oras 30.

Per descobrir lo programa d'aquela edicion 2010 :

http://maiquemai.blog4ever.com/blog/index-183565.html

La primièra dralha

2010-05-04T11:39:00.014+02:00

Un còp èra, un pastre que deviá partir per sa primièra dralha. Son pas de contaralhas mas una istòria vertadièra qu’aquel pastre èra mon oncle René. Demorava dins la garriga montpelhièrenca e me contèt mai d’un còp tot aquò. Me pòdi remembrar cada paraula o gaireben :

« Èra en 1941. Aviái passat l’annada dins un mas de Sant-Gèli-dau-Fesc, Coulòndres, a me logar coma pastre. Lo patron qu’èra un vièlh joine òme, aviá esperat que passe lo uòch de junh, qu’es la Sant Medard, patron dels auratges, per decidir de partir a la montanha. Un jorn, arriba e me ditz :
« Partirem deman. Ai trobat una nisada d’agaças. Bogre, vai las quèrre e ieu, las farai còire a la fin de la jornada. »
I n’i aviá quatre qu’èran polidas, prèstas a partir.
« A ! E tuèrem tanben l’anhèl de la jaça. Farà ben per la dralha.»
Èra una traça de regòrd qu’aviá lo tornís. Èra gros coma un lapin de campanha, aviá pas res a manjar que de faisses de blaca. Enfin… L'endeman, arribi de bona ora, a tres oras, amb mon chin, ma corètja, ma capa, mon grand parapluèja e mon sac en pèl de vedèl.
« Podèm pas partir uèi, soi pas prèste, » ditz lo patron. « Ai de causas de comprar au vilatge. »
Lo jorn passa. L'endeman cal tuar l’anhèl magre. Mas coma arriba lo contramèstre, lo patron l’escampa dins lo bren per pas ne li donar. Amai ! Èra propre, l’anhèl, tot enfangassat !
Enfin, amb tot aquò, caliá esperar l'endeman per partir. Lo ser, lo patron fa còire las agaças e lo beligàs.
Enfin, a tres oras d’abans jorn, dringa-dranga, dringa-dranga, dringa-dranga, lo tropèl endralha. Nos arrestam per dejunar a l’entrecada de Viòls, dins la garriga. Nos assetam, plan tranquilletons, lo patron dobrís son sac e arriban las agaças. Fan de puta ! Avián encara las plumas e tot ! Diguèri :
« Tè, aqueles anhèls son partits dins lo bòsc, van s’endormir au solelh e los anam pèrdre. M’en vau faire lo torn per los ramenar totes ensems. »
Lo patron respondèt :
« Non, pas la pena, manda lo chin ! »
« Non, non, non ! I vau anar, tot a mon aise. »
Quora trapèri lo bòsc, pensatz que mon agaça a volat !
Quand tornèri, lo patron diguèt :
« Cossí l’as trobada ?
« Ò, extrà ! »
« Se manjàvem l’autra ? »
« Ò non !! La manjarem a miègjorn ! »
Dringa-dranga, dringa-dranga, dringa-dranga, es la partença.
A miègjorn, arribam a Puèchabon dins los olius. Coma i aviá un pauc d’ombra, decidissèm de manjar aquí. E nòstre patron sortís tornarmai son agaça d’un papièr jaune coma se'n fasiá a l’epòca !
Ò… quand vegèri aquela agaça ! Sabiái pas pus de qué faire.
E puèi m’avisèri que los olivièrs èran sus de bancèls amb de pichòtas muralhas per arrestar la tèrra.
« Òòòò… Nos anam faire repotegar se lo tropèl fa tombar las muralhas amb totes aqueles pichòtes proprietaris ! Escota, ieu i vau anar… »
E partiguèri d’aquí a la carrièra d’Argellièrs ont mon agaça volèt de l’autre costat dau valat. Puèi tornèri e mangèri amb lo patron un tròç d’anhèl qu’èra tan magre que risquava pas de nos estofar, e de pan e de confitura qu’aviá balhat una vesina, la Justina. E dringa-dranga, dringa-dranga, dringa-dranga, despart !
Mas las aventuras èran pas acabadas ! Los pargues per cledar las bèstias la nuòch èran a Montpeirós. Aval sem anats dins un pichòt restaurant ont nos an balhat un pauc de sopa. I aviá Coca amb son tropèl.
Aprèp sopar calguèt s’anar cochar. Lo cónsol aviá fach de cabanas nòvas amb de palha per los pastres tot a costat dels pargues. I aviá un pauc de pluèja e las cabanas èran benvengudas. Mas pas possible de dormir qu’èran cafidas de nièras ! Avèm mièlhs estimat de dormir contra una muralha granda, jos la pluèja.
Lo lendeman, anèrem dinar a la Vacariá, puèi cochar a la Bauma Auriòl.
Lo matin, nos sauvèrem per l’Hospitalet amb totjorn d’anhèl malaut per lo dejunar e lo dinnar, mas ieu, ne mangèri pas gaire. Sus la carrièra de Santa-Eulalia-de-Cernon, avèm pas fach tres quilomètres que lo patron ven malaut coma un chin. Sabiái pas pus de qué faire. Mas lo tipe èra solid ! Pren dins son sac la boita per faire beure lo chin e mosega una cabra !
Doçament, doçament, lo tropèl fa son camin. Lo patron qu’èra totjorn malaut e contunhava de beure de lach de cabra, diguèt :
« Aqueste sèr serem pas mal, anirem sopar au mas de mon fraire. »
Èri content ! Mas lo fraire èra coma lo patron, un gonhafièr. Aviá perdut sa femna, peuchère, e l’ostal èra pas net : las galinas cagavan sus la taula. Portava un grand capèl.
Enfin… sopèrem e passèrem una bona nuòch dins la palhièira.
Lo matin, calguèt partir per Sant-Maurici-de-las-Sòrgas ont lo tropèl arribèt abans miègjorn. L’estiva èra pas luènh : tres o quatre quilomètres e aviái pas pus qu’a dire adieu a mon patron que demorava sol e a davalar dins la plana. Mas nos caliá encara passar per lo vilatge. Èra lo Còrpus amb lo pausador e de flors d’en pertot. Mon amic ! Las cabras arriban e bolan tot, manjan las flors… Oi ! Nos faguèrem sonar Juli per las femnas ! Èran talament en colèra qu’uèi encara me demandi se n’i a pas qu’an fach de vinagre !

E dringa e dranga, e dringa e dranga, èra ma primièra dralha mas ne deviái tornar faire pendent trenta annadas ! »

Flor e nèu

2010-03-17T18:50:00.007+01:00

Tan de nèu al mes de març e pasmens,
la prima qu’espeta !
Ne vòli per pròva la florason d'una orquidacèa aboriva, la granda Barlia robertiana.
Coma totes las orquidacèas , es protegida.
L’ai vist, verda e galharda, espandir sas primièras floretas, de la nèu encara a l’ombra vesina.

Ai raspat ma pèl...

2010-03-11T18:08:00.009+01:00

Fenestron

Ai raspat ma pèl a la paret vièlha
Cauda de grisòla
Crebada de fendasclas
Mon front a broncat sus lo fèrre rosilhat
Qu’a tintat als barròts inutils
D’una memòria escapada
D’ont fugís lo temps dels cavals
Lo temps dels òmes
E de la lenga nòstra.

(Caminant, 2002)

Lucarne

J’ai râpé ma peau au mur vieux/Chaud de lézard/Crevé de lézardes

Mon front a buté sur le fer rongé/Qui a tinté aux barreaux inutiles/D’une mémoire échappée

D’où s’enfuit le temps des chevaux/Le temps des hommes

Et celui de la langue nôtre.

De l'amor...

2009-02-02T15:57:00.004+01:00

Mercé a Kris...

Balèti al PMU

2008-12-23T09:59:00.017+01:00

I avià sonqu’aquesta còla de reborsièrs de Manja Pelòs per aver l’idèa de faire un balèti sens faiçon e sens reclama dins un bar PMU de Montpelhièr lo 19 de decembre !
Pasmens l’idèa foguèt bona e l’acuèlh calorós al bar Les Lilas. Amb los amics Sam, Nico e Mana de las Cevenas, Basile de Losèra, Clément e Pascal de Montpelhièr, l’ambient èra al rendètz-vos ! Avèm dançat coma d’enfachinats amb d’autre mond del grand Sud miègterranenc.
Mai d’unes an mercejat los musicaires de desrevelhar quicòm de doblidat, un èr d’enfançia e d’aquí… coma qui diriá de cultura, de rasiga desconeguda… D’esmoguda, de partiment, de fèsta… la nuèit foguèt bèla…

Manja Pelòs es un collectiu de cantaires e musicaires que s’acampa a l’entorn del repertòri de las Cevenas e d’alentorn. Se compausa del grop Tornamai, del talhièr de violon cevenol de la Cola'ophane e del talhièr de cant del Còr Dal Galeison, e d’electrons liures coma Henri "suça anchoia" Maquet, Hervé Robert d'Aiga Linda, o Pascal Jaussaud, lo sansonhaire cevenol del Clapas…

Sam Bouchet : votz, esclòps, campanas
Clément Gauthier : chabreta, votz
Mana Serrano : violon, votz
Nico Roche : mandòla,votz
Pascal Jaussaud : sansonha, votz
Basile Brémaud : violon, votz

Dessenh : Sam Bouchet

Rescontre de poësia galiciana, occitana e catalan (seguida)

2008-12-11T22:44:00.000+01:00

Lo tresen Rescontre de poësia galiciana, occitana e catalan organisat per la Casa de Galicia de Tolosa, foguèt un rescontre d’amistat e de fraternitat.

En mai de la calor de l’acuèlh, avèm partejat la calor d’escambis informèls entre sòrres de Galícia, d’Occitània e de Catalonha… e quin bonur, quina esmoguda de rescontrar Luz Pozo Garza, granda dòna tan simpla e calorosa. Quicòm es semenat dins mon còr que ne partira pas pus e que me balhara coratge quora ne mancarai…

Mas una ombra sus aquesta jornada : ont èran los Occitans, convidits pr’aquò e amb quina amistat per los amics de Galícia ?

Vergonha, se l’Occitània èra a l’onor sus l’empont, s’es pas manifestada dins lo public. En plen Tolosa. Pentiment qu’a pesat sus los nòstres còrs, a l’Aurelia e a ieu…

60 ans de la Declaracion Universala dels Drechs de l’Òme

2008-12-10T11:10:00.000+01:00

Uèi, la Declaracion universala dels Drechs de l’Òme a 60 ans. Traducha en 300 lengas, a permès l’emergéncia d’una consciéncia novèla, la dels drechs inalienables de tot òme.

Mas a permès tanben a de grandas nacions d’instrumentalisar lors actions. E empacha pas los crimes del Congo (4 milions de victimas a l’ora d’ara…) aprèp los del Darfour.

En mai d’aquò, se los paises asiatics an soslinhat, aprèp guèrra, lo biais cultural tipicament occidental d’aquesta apròchi dels drechs, uèi los paises de l’Organisacion de la Conferéncia Islamica (OCI) son pas d’acòrdi amb la definicion de l’incitacion a l’asirança raciala e religiosa. A la Conferéncia d’examen de Durban que se debanarà en abril a Genèva, vòlon espandir aquesta definicion, çò que limitariá la libertat d’expression.

Darrièr aquel grand e bèl tèxt, la realitat es complexa… mas ne demòra pas mens que tan que las populacions lucharan per lo respect dels principis de la Declaracion, la demagogia e lo cinisme dels òmes politics los podràn pas perdre o recuperar completament.

La Declaracion serà del viatge venant de la naveta espaciala Endeavour.

Cent ans de Max

2008-12-08T20:44:00.003+01:00

Garriga d'Argelièrs

Uèi, auriá 100 ans.

Me manca, mon vièlh amic. Me manca, amb son sorire trufandièr e distinguit, son pas devengut fragil coma sa siloeta. Me manca quora veniá en vesin :

"Silvia, tu que vas en garriga, diga-me, es una annada a banaruts ? Son arribats ? As vist un grand pavon de nuèit ? Me sembla qu’an desaparegut… »

Me manca quora me disiá :

"La florason de las peunas a començat ?" E ièu d’i contar la florason sublima d’aquelas flors de sang al mitan de làpia ont s’espandisson o de li mostrar las darrièras fotòs…

Òc, me manca, son cap penjat, son sorire amusat e amistós, son biais de rire, de parlar del monde,de l’actualitat internacionala puèi de l’arribada de las cigalas…

Aviam encara de projèctes ensems, era talament mai jove que mai d’un jove que ja n’a pus d’enveja.

Per son centenari, se'n debanan de causas, de peças de teatre, d’edicions, de…

Mas lo grand autor demòra l’amic preciós, grandit dins la meteissa garriga salvatja nòrd-montpelhierenca. L’amic qu’auriá poscut èstre mon grand, mon grand pastre dins las meteissas garrigas, mon grand qu’aviá, el tanben, quasi 100 ans quora partiguèt.

A la prima, quand arriban lo prega-dièu e lo cigalon, la Tarente e la peuna, vos o fai totjorn saupre, d’un sorire al cèl, Max…

http://www.max-rouquette.org

Rescontre de poësia galiciana, occitana e catalana

2008-12-02T14:20:00.000+01:00

Fio de Trobar, tresen Rescontre de poësia galiciana, occitana e catalana

serà l'escasença de rendre omenatge a la poëtessa galiciana Luz Pozo Garza.

Organisada per la Casa de Galicia de Tolosa, la jornada se debanarà divendres 5 de decembre 2008 dins la Vila ròsa, a l'Instituto Cervantes de Tolosa.

Al programa a l'entorn de l'omenatge a Luz Pozo Garza :

15 oras : Conferéncia deLuz Pozo Garza : os signos da alegría

16 oras : Taula redonda sus las femnas escrivanas dins los espacis lirics minoritaris

17 oras : Recital de poësia

- Luz Pozo Garza
- Olga Novo
- Aurélia Lassaque
- Benedicta Bonnet
- Sylvie Berger
- Anna Almazán
- Carme Badia i Puig

18 oras : Concèrt amb Rosa Cedrón

Casa de Galicia de Toulouse
85 avenue des Minimes
31200 Toulouse
casadegaliciatoulouse@hotmail.com

Còr d'aucelon

2008-12-01T10:17:00.001+01:00

(Parus major)

La garriga es dintrada dins son sòm d’ivèrn… dins lo silenci o gaireben. Demòra lo cruissiment dels passes sus la barbasta, e, de còps que i a, lo buf del vent o la crida teuna d’un d’aqueles aucelons que compreni pas cossí passan las frejas… sonqu’un còr menudet dins una punhada de plumas… me remembran totjorn un poèma aprés benlèu al collègi e que m’a pregondament marcada.
Cal dire qu’èra de Boris Vian :

S’il y avait un oiseau et une locomotive…

Elle serait là, si lourde
Avec son ventre de fer
Et ses volants de laiton
Ses tubes d'eau et de fièvre
Elle courrait sur ses rails
Comme la mort à la guerre
Comme l'ombre dans les yeux
Il y a tant de travail
Tant et tant de coups de lime
Tant de peine et de douleurs
Tant de colère et d'ardeur
Et il y a tant d'années
Tant de visions entassées
De volonté ramassée
De blessures et d'orgueils
Métal arraché au sol
Martyrisé par la flamme
Plié, tourmenté, crevé
Tordu en forme de rêve
Il y a la sueur des âges
Enfermée dans cette cage
Dix et cent mille ans d'attente
Et de gaucherie vaincue
S'il restait
Un oiseau
Et une locomotive
Et moi seul dans le désert
Avec l'oiseau et le chose
Et si l'on disait choisis
Que ferais-je, que ferais-je
Il aurait un bec menu
Comme il sied aux conirostres
Deux boutons brillants aux yeux
Un petit ventre dodu
Je le tiendrais dans ma main
Et son cœur battrait si vite...
Tout autour, la fin du monde
En deux cent douze épisodes
Il aurait des plumes grises
Un peu de rouille au bréchet
Et ses fines pattes sèches
Aiguilles gainées de peau
Allons, que garderez vous
Car il faut que tout périsse
Mais pour vos loyaux services
On vous laisse conserver
Un unique échantillon
Comotive ou zoizillon
Tout reprendre à son début
Tous ces lourds secrets perdus
Toute science abattue
Si je laisse la machine
Mais ses plumes sont si fines
Et son cœur battrait si vite
Que je garderais l'oiseau.

Boris Vian

Gavòta e fotbòl

2008-11-27T22:05:00.001+01:00

www.youtube.com/watch?v=Ub6ioj74Vfw

Entre la quatrena e la cinquena minuta del reportatge, lo Breton Gourcuff dança la gavòta sus lo pelenc qu'a marcat un punt.
Quora verem un jogaire d'Occitania d'una còla de liga 1 dançar la farandòla per mostrar sa jòia sus un terren de fotbòl ?

Grelhs a l'ostal, astra al foga !

2008-11-26T20:52:00.000+01:00

Son de retorn ! Es ma pichòta jòia, cada annada, quora arriba lo freg : los grelhs se convidan dins l’ostal, mai precisament dins la sala de banh ! Sul còp, alèrta ! Mèfi, mèfi ! Los cal sustot pas espotir !

Lo grelh del fogal (Acheta domestica) es de pas confondre amb lo grelh del campèstre (Gryllus campestris), mai grand e mai negre. Se lo segond s’agença una demòra segura per passar l’ivèrn, lo primièr se fa pas tant de laguis : se contenta d’un recaptador provisòri. Aima la calor, la chiminèia o lo fornial. A besonh d’aiga e per manjar, se contenta de pas grand causa e d’un pauc de tot qu’es omnivòr.

Un còp èra, lo mond los respectava que grelhs dins l’ostal valiá a dire bona fortuna per la familha. Ara… interessan sonque los entomofags (rostits e servits amb de chocolat, es pas una galejada) o los que fan venir de reptils, de batracis, migalas… Paures cantaires…

Aquesta annada, n’i a un gròs amb tres pautas, mas es degordit e sens paur, demòra en plen mitan, las cuèissas ancoradas amb valença e las antenas badairas o se passeja dins la cambra d’a costat. I a tanben un mejan que fugís doçamenet sonque quora l’alisam un pauc amb la punta del det. Ai vist tanben un pichonet qu’auriá pas poscut mai sofrir del freg, pecaire... A la prima, se tot va ben, veirem un fum de grelhets e caldrà susvelhar sos pès ! Puèi d’un còp, es coma se passèsson per las parets, amb la primièra calor, desapareisson. Lèu cantaràn jos las fenèstras, benlèu per nos mercejar de l’espitalitat…

Violèncias a las femnas

2008-11-18T21:14:00.000+01:00

Sagèl editat per Amnesty International

Benlèu o avètz entendut : en França, lo nombre de femnas tugadas en 2007 dins l’encastre de las violéncias conjugalas a augmentat : 166 victimas, contra 25 òmes…

Dins lo mond, la violéncia domestica seriá la principala causa de mòrt o de prejudici a la santat de las femnas entre 16 e 44 ans, mai importanta que lo cancre, la malària o los accidents de la rota : al mens una femna sur tres es estada batuda, violada o maltractada d’un autre biais, al mens un còp dins sa vida, lo mai sovent per un de sa familha.

Qualques chifras que fan fremir e que son a l’escala de la planeta :

- las MST tòcan las femnas 5 còps mai que los òmes

- cada jorn 1 600 femnas en jasilha morisson, una cada minuta

- 2 000 000 de drolletas de 5 a 15 ans son liuradas cad’an a la prostitucion.

- 140 000 000 de filhetas e de jovas femnas an subit l’excision.

- pas luènh d’una femna sus doas es estada maltractada a un moment de sa vida per son companhon.

- una femna prensa sus quatre es maltractada

- 5 000 femnas et filhas son tugadas cada annada, per rason « d'onor », generalament per lo desonor d’èstre estada violada. 1 000 sonque per lo Pakistan.

- 4 000 000 de femnas e de filhetas son compradas o vendudas cada an a un marit, un proxenèta o un mercand d’esclavas.

La femna, la maire, l’amanta… òmes enqueredors, violaires, jaulièrs, machos de tota mena… avètz ja soscat a çò que seriá un mond sens femna ?
Femna. Una votz que crida al mitan de las guèrras dels òmes, un agach escapat de la masca pesuga de la burka, una man que para cap a l’enfant arrancat per la furia dels òmes, un buf d’aucèl portaire, pertant, de vida e d’esperança…

Pegairòlas de Buòja

2008-11-16T20:02:00.000+01:00

Aquesta dimenjada, soi tornada a Pegairòlas de Buòja. Entre Monts de Sant Guilhèm e Serana, la valada de la Buòja es benlèu la mai embelinaira del departament.

Paraula d’espeològa… (la Serana luòc mitic…).

Lo vilajòt es remirable, quilhat sus un ròc en plen mitan de la comba, entre olivièrs e selvas. Curiosament, es una comuna, quitament se compta sonqu’una cinquantena d’estatjants. Mas lo bèl domnon (sègle dotzen) que lo domina, rampela l’importància passada, quora lo castèl de Pegairòlas èra una fièra fortalesa qu’aparava e contrarotlava l’accès a la valada, via naturala per menar a la Serana e al Larzac. La glèisa en tuf es fòrça polida, que se destaca sus la Serana. Es una glèisa romanica castrala, es a dire, bastida dins lo sistèma de defensa del castèl. La campana foguèt batejada en 1641. Las vanèlas caladas e laberinticas empòrtan dins un viatge dins lo temps ont planeja l'ombra dels Senhors de Pegairòlas …

Fotòs : Sylvie Berger

La television per la fenèstra !

2008-11-07T20:11:00.000+01:00

Los Franceses agachan quasi totes (98.5%) la television : 4 oras 10 per telespectator e per jorn e 5 oras 36 per fogal e per jorn ! E de mai en mai, tanben sus d'ordenadors, passejadors (?), telefonets... Quanta parts de mercat en perspectiva !

E pertant… d’experiénçias vièlhas menadas al Canada an provat que mai lo mond agacha la television, mai pensa la meteissa causa sus diferents subjèctes. D’autras, mai novèlas, que la television es coma una dròga, que copa la sensacion de sadolitge e qu’es per aquò que tan de telespectators manjan de tròp. Tanben que desregla
l’ormona que regula la pubertat e doncas que los joves telespectators se fan adolescents mai lèu, tròp lèu…

Mas pas besonh d’aqueles saberuts per comprene qu’i a quicòm que truca amb aqueste dacòs : me remembri d’un temps pas tan luènh ont mon vilatge de 9 000 armas n’en comptava pas que 450. Son dòble còr èra la glèisa e lo cafè.

Un vilatge de garriga que tot lo mond s'i coneissiá e parlava occitan sens o saupre, coma Mossur Jourdain que fasiá de pròsa sens o saupre tanpauc…

Un ser de julhet après lo sopar : las sentors de fricòt, d’alh e de sopa rebalan dins las carrièras. Las femnas sortisson lo sèti plegable e lo tricotatge. Jol pretèxt de ganhar de jorn, començan d’inacabablas charradissas. Cadun es davant sa pòrta e s’interpèla. Risèm d’un cap de la carrièra a l’autre.

Los òmes fuman. Charran pas mens mas las besucariás son reservadas a las femnas, vaquí çò que sembla dire lor aire grèu. La caça, la vinha, los tropèls e los contes dels vièlhs son causas d’importància.

Los enfants cèrcan pas de pretèxt. Aquestas velhadas son una fèsta de cada jorn. Visca l’estiu ! Son jos lo nas dels parents que lor prestan sonqu’una atencion distracha. Lo tot es d’èstre discret. E se'n fa de conariás !

Los mai braves s’assetan lo cuol sus lo trepador qu’a gardat lo caud del solelh e aquò es plan agradiu. Saunejan o legisson o jògan a l’osset. Recuperèron lo som a la dormida decretada obligatòria per totes - pichons e grands- tot lo long de l’estiu. E aquò, es força mens risolièr…

Cal pas agachar darrièr, òc, mas ieu, las seradas d’estiu quand me pren l’enveja d’une pichòta passejada al rescontre del vilatge e de la frescadura, torni amb lo còr gròs… Las carrièras son desèrtas e las pòrtas tancadas. Per las fenèstras dubèrtas, entendi la television e sas multiplas voses que lo mond es de mai en mai cablat amb una aurelha granda e blanca pegada sus totes los ostals. Per tot aquel mond fa caraco de parlar fòrt coma lo mond d’aquí - sèm pas mediterranèus per res- mas de daissar lor television traucar la nuèit doça encantada dels grilhs, es normal…
Per prene lo freg dins la garriga enlunada, me caldriá passar de quilomètres de lotejaments. Soi sola o quasi a m’enivrar dels perfums de la nuòch d’estiu, a tendre l’aurelha al cant greule del duganèl. Los del rossinhòl e de la granhòta son cobèrts per los comentaris d’un match o las colhonadas dobtosas d’emissions dichas "de varietat" o lo bruch de las fusilhadas.

Tè, m’arresti, que vau passar per una reborsièra...

Illustracion : Taccuino Sanitatis (sègle catorzen)

Tela d'espèr

2008-11-07T13:57:00.002+01:00

Vaquí… ne voliái pas, pasmens, d'un blòg… un blòg, per de qué faire ? Per de qué dire ? Per prene un pauc mai d’aquel preciós temps que fugís pus lèu que vivi… Non, non, èra pas per ieu.
Mas s’i aviá encara de trobadors, segur que se servirián, els tanben, de l’incontornable aisina qu’es devenguda aquela fenestra…

Fin finala, benlèu que l’idèia es bona ?

Un biais de respondre a los que pretendon l'occitan lenga mòrta.

Un biais de faire petar la lenga (enfin, d’ensajar), un biais de comunicar amb totes los que l’aiman e luchan per son avenidor, un biais… de se sentir mens soleta dins un mond ont l’occitan s’utilisa quitament pas pus per anar comprar lo pan, encara mens per faire l'amor, coma o escriviá ja Joan Bodon, i a qualquas decenias…
Un biais de téisser la tela prima de l’espèr, cadun amb sa votz… vaquí la mièuna, malsegura e fragila, saunejaira e nueitenca…